My medicine women

I went out into the woods at the back of my house. Carrying a basket i filled it with what leaves i could find. I wouldn't know all the scientific names. I only know them based on what my grandmother and mom had told me.

There was nochi, kuppaimeni, aaduthoda, karisalangkanni, koyya, neem, toothuvelai, modakkattaan, kohvai, tunnittupacchai, aruvathaampacha, katpooravalli, thulasi, betel, vallaarai, pomegranate, turmeric..

It all started from observing my grandmother when she administered simple remedies for people who came looking for her. Normally people needed massages. Leg sprains, twisted bowels, neck sprains required painful massages.

I remember adults in tears while treatment was going on. Young kids and babies  were in tantrum even before they entered my house. My grandmother was looked at like she was the creator of all terrible pain.

Of course later they understood she actually took away their pain and solved their troubles. She was medicine woman of my area.

My great grandmother was born in a village from Thiruannamalai. She was medicine woman there. This tradition had been brought down to Malaysia through my great grandmother. It was then passed down to my grandmother.

I have not really taken any interests in any of it until i observed people around me suffering with after effects of modern medicine. My children who had asthma and eczema were badly affected by steroid based medication.

Another friend of mine suffered severely from kidney stone. A surgery on his kidney left him with many consequences. Later when i had a stone myself in my right kidney, I searched for alternative medication to cure myself. Of course it took me close to nine months to break the stone but i did conquer the stone without laser or surgery.

My son, Siddarth, is often my guinea pig. I would try various herbal treatment on him for his asthma. He had asthma since he was five months old. Administration of steroids and pain killers at that tender age inflicted stomach ulcers. He often showed symptoms of twisted bowels syndrome.

At first he hated the herbal soups and green juice that he had to drink. He disliked the trips he had to make to the washroom to cleanse his bowels.

Now I'd say he's happy without both troubles. I have managed to make him better. Now it's all about prevention rather than looking for cure. Stomach is the source where all ailments starts. If we keep the stomach balanced most problems can be stopped even before it comes.

Balancing the five elements in the body would ensure better health. Neutralising acidic and alkaline levels in the stomach is a must. Everything roots from the stomach.

Whenever there is medical troubles i resort to a massage and alternative medication. It seems to work wonders.

For this there are various types of oil. The leader of all oil would be nallennai, oil made from sesame seeds. Castor oil, coconut oil, eucalyptus oil are also oils often used in treatment. Thennamarakkudi oil is another favorable ointment used for massages. Recently new oil such as franch oil and surimas oil were discovered.

Life must be handled with simple measures. Life can become great. 

Blames

The windmills blamed the wind for its woes

The wind blamed the clouds

The clouds had its own tests

Yet there stood the sun

Majestically unperturbed

It just knew it was the best

Either east or west

Duty first and sit at rest

Blaming others isn’t its text

It just burns its foes

Without a single doubt

Slow and silent wins the race!!

Amma! Amma!

I remember my mother in her many roles. She brought me up well. How i am today is definitely due to her magical touch. All credits would always go to her.

In my many years of life, I am the one who is often taken care by her. My pregnancies, deliveries and confinement were all taken care of perfectly.

When i fractured my thigh bone, she took care of me for six months. Helped me walk again.

Recently she took care of me again. I was sick and this was my recuperation centre.

Every time i am down she is there for me. Now as i look at her, I realized that she has aged. Her hair has become all gray.

She's weaker and thinner. Often she has asthma attacks. Though she is unwell she still feels she needs to do her best for all of us.

I guess I'm the luckiest because i have always gotten along well with her. I don't disagree to anything she says. Whether i feel she's right or wrong i just play along with her. Why not! She is the best mother in the world.

Of course she's treated very well by all five of us. She will always be our reigning Queen.

But its disconcerting to be reminded that age has caught up with her.

As i observed her i made a silent vow that I'm not going to be sick anymore. I will portray a happy, perfect image to her.

Making her happy would be priority.

அன்பான நன்பர்!

வணக்கம். உங்களை நான் பல நாட்களாக தேடி கொண்டிருக்கிறேன். அதிர்ஷ்டவசமாக இங்கு பார்த்தேன். ரொம்ப மகிழ்ச்சி.

வணக்கம். என்னை எதற்கு நீங்கள் தேடினீர்கள்?

உங்களுக்கு ஞாபகம் இருக்கிறதானு எனக்கு தெரியாது. என் மகன் வீட்டை வீட்டு ஓடிவிட்டான். ஏதோ ஒரு மாநிலத்திலிருந்து உங்களுக்கு தொலைபேசியில் அழைத்திருந்தான்.

ம்ம்ம். வினோத். எனக்கு தெரியும். அவனை அத்தனை சுலபமாக மறக்க முடியாது.

நீங்கள் இல்லையென்றால் ஒரு வேளை அப்படியே தொலைந்து போயிருப்பான். அந்த ஐந்து ஆண்டுகள் நீங்கள் அவனுக்காக செலவழித்தது ரொம்ப பெரிய விஷயம் தானே. அவன் வாழ்க்கை மாறியது.

நல்ல விஷயம் தானே. குழந்தைகள் கடவுள் கொடுத்த வரப்பிரசாதம். சில நேரங்களில் பெற்றோர்கள் சொல்வது அவர்களுக்கு கசக்கிறது. பெற்றோர்களும் பல பொறுப்புகளை சுமந்து அசரும் வேளைகளில் குழந்தைகள் அவர்களின் வித்தைகளை வெளி படுத்துகின்றனர்.

நான் என்ன செய்வது, நான் எதை சொன்னாலும் அவனுக்கு பிடிப்பது இல்லையே! நீங்களே பார்த்திங்க இல்லையா, கொஞ்சம் கெடுபிடியா இருந்ததும் ஓடிவிட்டான். ஒரு முறை இல்லையே ஐந்து முறை ஓடினான்.

யாரையும் குற்றம் சொல்வதற்கு இல்லை. அவர் அவருடைய பிரச்சினைகள் அவருக்கு. தனித்து இயங்கும் நீங்கள் என்ன தான் செய்ய முடியும்.

என்னிடத்திலும் சில குறை இருந்ததை நான் உணர்ந்தேன். நீங்களும் தனியாக தான் இயங்குகிறீர்கள். ஆனால் போகும் இடம் எல்லாம் அவனையும் மற்ற குழந்தைகளையும் கூடவே அழைத்து கொள்கிறீர்கள். அவர்களை உங்களுடன் இயங்க வைத்தீர்கள். எனக்கு அது தெரியாமல் போய்விட்டது. உணரும் காலங்களில் அவனுக்கு என்ன பிடிக்கல.எது எப்படி இருந்தாலும் மாற்றங்களை நீங்கள் தான் கொண்டு வரனும்னு இருக்கிறது. உங்களைப் பார்த்து நானும் சில மாற்றங்களைக்கொண்டு வந்துள்ளேன். நாங்கள் நல்லா இருக்கிறோம். இதை சொல்வதில் எனக்கு பெரும் மகிழ்ச்சி.

இப்போது அவனுக்கு 25 வயது இல்லை? என்ன செய்கிறான் அவன்? நல்லா இருக்கானா?

அவன் பட்டறை சிறப்பாக நடக்கிறது. பலமுறை தொலைபேசியில் அழைத்து கிடைக்காததால் உங்களுக்கு நிறைய மின்னஞ்சல் அனுப்பியதாக சொன்னான். எதையும் பார்க்கலயா, நீங்கள்?

இல்லை அம்மா. எதுவும் இந்த காலகட்டத்தில் பயன்பாட்டில் இல்லை.

இங்கே என்ன செய்கிறீர்கள்?

ஹ்ம்ம்ம்.. நிறைய உழைத்து அளுத்து போன உணர்வு வந்தது. அதில் சில அதிருப்திகள் என்னை திணர வைத்தது. மாற்றத்தை தேடி சில இடங்களுக்குச் சென்றேன். இப்போது இங்கே. பயணத்தை தொடர நினைக்கும் போது புறப்படுவேன். நீங்கள் எப்படி இங்கே? இந்த சில மாதங்களில், நான் சந்திக்கும் முதல் தோழர் நீங்கள் தான் அம்மா.

என் அதிர்ஷ்டம் தான் உங்களை சந்தித்தது. இந்த கோவிலில் எங்கள் குலதெய்வ பூசை செய்வதற்காக வந்தேன். நாளைக்கு பூசை முடிந்ததும் நாளை மறுநாள் வீடு திரும்புவேன்.

ஒரு வேண்டுகோள். என்னை பார்த்ததாக யாரிடமும் சொல்ல வேண்டாம். குறிப்பாக மாமனிடம் சொல்ல வேண்டாம்.

உங்களுக்கும் அவருக்கும் என்ன பிரச்சினை? எங்கள் பார்வைக்கு நீங்கள் இருவரும் பிரமாண்டமான ஜோடி. அன்பு பண்பு நிறைந்தவர்கள் நீங்கள். எந்த வாக்கு வாதங்கள் இருந்ததாக கூட எங்களுக்கு தெரியலயே! யார் கண்கள் பட்டதோ தெரியல. இப்படி ஒரு பிரிவு.

யார் கண்களும் படல அம்மா. மாமனுக்கு சுதந்திரம் பெரியது. அவர் வேளைகளில் மூழ்கிவிடுவார். சில சமயம் பல மாதங்களுக்கு அவரை தொடர்பு கொள்ள முடியாது. எதுவும் அவருக்கு ஞாபகம் இருக்காது.  அவரின் சுதந்திரத்தை பரிசாக நான் கொடுத்து விட்டேன். அன்பு பரிசு.

ஆனால் அவர்தானே உங்களுக்கு சிறந்த தோழர்!

சிறந்த தோழர் அன்பானவருக்கு துன்பம் வரும்போது கூட இருக்கனும் இல்லையா? அவருக்கு அது ஞாபகம் கூட இருக்காது. என் துன்பங்களில் நான் தத்தலிக்கும் போது அவர் அருகில் இருந்தது கிடையாது. எனக்கு துன்பம், அவர் எனக்கு தேவை என்பதை கூட அவருக்கு தெரியாது. அந்த சுமைகளை அவருக்கு கொடுக்கவும் எனக்கு விருப்பம் இல்லை.

அவரிடம் பேசி இருக்கலாமே?

என் மனசுக்குள் வலிகளை சுமந்து, அதை ஜீரணம் செய்து சக்தியாக மாற்றி கொண்டேன். எத்தனை சோதனைகள், அதனால் வேதனைகள்! அதன் அளவை யாராலும் யூகிக்க முடியாது. யாரிடமும் சொல்வதால் எந்த பயனும் இல்லை.

உங்கள் பள்ளி சிறப்பாக நடந்து கொண்டிருந்தது. எத்தனை மக்கள் உங்களால் வாழ்ந்தனர். இப்போது அந்த பள்ளி?

பள்ளி இருக்கிறது. அதை நடத்துவதற்கு நிறைய ஆர்வம் கொண்ட ஒருத்தரிடம் ஒப்படைத்து விட்டேன். அந்த ஆர்வத்தில் அவர் சில குழப்பநிலைகளை உருவாக்கினார். என் மாணவர்களின் பெற்றொர்களுடன் தேவையில்லாத சலசலப்புக்களை ஏற்படுத்தினார்.

அவரை இல்லை நீங்கள் துரத்தி இருக்கனும்.

ஆசை யாரை அம்மா விட்டது. எனக்கு மோதல்களில் விருப்பம் இல்லை. இப்படி ஒரு சூழலில் விலகுவது தான் சிறப்பு. விலகி விட்டேன்.

உங்கள் மக்கள்?

என் மக்கள் சுகவாசிகளாக உருவாகி கொண்டிருந்தனர். தானாக இயங்கனும் என்று அவர் அவர் பாதையில் விட்டு விட்டேன். எனக்கு திடீரென்று ஒரு பெரும் அசதி. இப்போது ஓய்வு எடுக்கிறேன்.

ஏன் தனியாக இப்படி நீங்கள் துன்பமடையனும்? யாரும் துணை?

எனக்கு நானே துணை! மிகச்சிறந்த மனிதன் ஒருவரை சந்தித்த பிறகு வேறு யார் வந்தாலும் அவர்களை நெருங்கும் எண்ணம் வருவதில்லை.

அப்படி யாரும்?

வந்தார்கள், முயற்சி செய்தார்கள், பலனளிப்பது போல அறிகுறிகள் இல்லாததால் புறப்பட்டு விட்டார்கள்.

இப்படி எதற்கு தனியாக கஷ்டப்படனும் நீங்கள்? எங்களுடன் வாருங்கள்.

வாக்குறுதி தான் வாழ்க்கையில் மிக பெரிய பொய் அம்மா! நான் இருக்கிறேன், இது சத்தியம்! என்று சொன்னவர்கள் இப்போது இருக்கும் இடம் தெரியவில்லை. இந்த உறுதியான சொற்களை நம்பியவர்கள் ஏமாற்றம் தான் அடைவார்கள்.

சரி! அப்போ இருப்பதை வைத்து சிறப்பாக வாழலாமே! எதற்கு இப்படி கடினமான வாழ்வு?

உணவில் சுவை இல்லாத போது அறுசுவை உணவு இருந்தால் என்ன இல்லாமல் போனால் என்ன? கிடக்கும்போது தூக்கமே வராத போது எங்கே படுத்தால் என்ன? ஒவ்வொரு நொடியை நகர்த்தினால் போதும் என்ற நிலை, இந்த நிலை.

நீங்கள் மகிழ்ச்சியாக இல்லையா?

நான் நன்றாக தான் இருக்கிறேன். எளிமையாக வாழ்ந்து காலத்தை முடிக்கலாம் என்ற எண்ணம். தனியாக இருப்பது ஒரு அமைதி நிலையை கொடுக்கிறது. இப்போது இருப்பது பரிபூரணம் என்று ஏற்று கொண்ட நிலை. இந்த நிலை நீண்ட நாட்களுக்கு தொடர வேண்டும்.

எங்களை வந்து பார்க்கனும் நீங்கள்.

சந்திக்க வாய்ப்பு இருந்தால் சந்திக்கலாம். இன்று இப்படி. நாளை என்ன நினைக்கிறேன் என்று சொல்ல முடியாது இல்லை. சந்திப்போம் என்று நம்புவோம்.

நான் புறப்படுகிறேன் அம்மா. எங்களை ஞாபகத்தில் வைத்து கொள்ளுங்கள்.

வினோத்தைக் கேட்டதாக சொல்லுங்கள். வணக்கம்.

Sense of surrender

The new moon started after 9pm yesterday. In my sleep i discovered a sense of release from a state of surrender.

Standing straight with palms outstretched, eyes closed, I felt lifted out of myself. As i left, the body became light and i felt peace engulf me.

Perhaps this is an aftermath of a meditative exploration. I drift off into meditative moods whenever i feel like it. It gives me peace.

Kids around me say that I've shut down. It's really not shutting down. It's embracing aloneness.

I was not dreaming though. For once there was no dreams attached.

My sleep has always been tortured with dreams. Dreams of snakes, demons and dark flying peacocks that i often feel extremely wretched in the morning.

It had always been blamed on the nightmares of life.

I have no idea. Dreams are totally not in my hands. I always wished they don't come. I'm not looking forward to neither good nor bad ones.

I would embrace a dreamless sleep. It has not happened so far.

Last night there were overlapping dreams of which i cannot recall at all. It doesn't matter as I've been dismissing all of it.

I remember floating and feeling peace. I cannot write about what mystical sight that i exactly saw but I woke up feeling free. Perhaps i do have some hope in finding complete peace.

There is this supreme power that engulfs everything. That much i understood clearly.

I was wondering what could be the reason for this experience.

For every income that i get i would transfer 1% of it to the blind association. I keep putting aside portions of money to be given to single mothers, refugees and neglected children.

I feed many kinds of birds everyday. These are regular activities that I've been doing. Perhaps I'm being blessed for unlatching myself from materialism.

 I'm putting this down on paper because i hope others would follow suit. Perhaps peace would reach more people.

For some time i have been reaching out to some in particular to fulfill my happiness. I guess i wasted much time in it.

Happiness is from within. We should not search for it. It just comes when you least expect it.

It's not how i imagined it either. There is no particular shape or size. It's a peculiar feeling of bliss and fulfilment.

I've been getting some emails on some of my writing. Someone asked me if i was a certified counselor and whether my writing is based on real life issues.

Some of it is imaginary. I mix it with facts of life and things i see. I hope change comes to some people somehow.

I'm not a counselor, I have basic education in psychology during university. I know Freud and Pavlov and some. But my best teacher is life and people around me.

Especially the bad ones. I must say thank you to people who stepped on me. If life had been a bed of roses i wouldn't have grown.

There's one particular person whom i think of first thing when i get up and before i go to sleep.

He is a reason i should not fall nor fail.

I'm immersing myself into fasts. One week, two weeks then a month. I might stop writing during that period. I might stop communicating.

My presence is fully based on peace that i feel.

Conspiracy

I often understand how the system conspires against me. It's either the children or the students or the parents or the friends.

Often i have to park at the visitors parking because someone decided to park at my spot.

My things always go walking as everyone can take what they want as long as I'm informed when I'm looking for them.

Just when i feel I'm done after crawling around the entire day, on one of the messiest roads in town, something else crops up.

Yet one previous experience has taught me a valuable lesson. Cars are just metal, glass and rubber. Any material object can be replaced.

Only human life is irreplaceable. So, I'm not usually selfishly clinging to any materialism. I try my best to protect, cherish and manage these humans around me.

I've given up on many things. I gave up my only happiness. The world might be at my feet but nothing can compensate my loss.

Life will never be complete ever no matter how much gold i have, how many cars i have or how much money i have.

I work many hours every day.

I give and continue giving.

Yet nature is not happy. It keeps sending disturbing troubles towards me.  There is no perfect outcome. No reason to heave a complete sigh of relief.

I know the outcome. Renunciation.

But I'm tangled in my own web. Self spun invisible web.

Breaking free is the challenge.

As long as there is one person out here who says 'I need you, miss', I'd know that the time has not come for me to renounce anything.

If i break a single heart while in pursuit of my dream i know I'd have no peace to find peace.

So, I justified myself with the words, 'the time is near but it has not come'.

Fulfilment

Little little fulfilment eventually build that feeling of satisfaction. While in that permanent job feeling of having completed anything was nil. Void.

In fact it was a feeling of total despair as piles of work piled high, higher and highest without ever giving the feeling of anywhere near completion.

This morning when i left for my volunteers duty, I somehow missed my usual turn into the highway. I was wondering how i can be that careless.

I calculated the journey through the normal roads would be about 45 minutes and turning back would cost me about 20 minutes.

I figured the highway is still the better choice. As i neared the smart tag to flash the toll payment i was flabbergasted to discover that my smart tag was totally missing.

I drove into the top up lane and explained my predicament to the toll attendant. He explained that it's not really a problem as i could buy a touch and go card and continue my journey.

In my great excitement that my problem was solved that easily i quickly said thank you to him and exited the toll. As i moved away from his booth i saw him waving frantically to me.

I saw his flailing hand through the rear mirror. Apparently i forgot my balance. I waved back but he didn't understand my " it's okay please keep the change sign".

I couldn't leave him in that stranded mode so i made a U turn and went back to him.

I wished him happy eid Mubarak and told him that he could keep the change as an 'ang  pau Raya'.

I could remember his smile till i reached my school. This little thing gave me a fulfilling smile. It gave a good start to my day.